.................................................................................................................

این نوشته اقتباسی از یک واقعیت نیست!

.................................................................................................................

بعد این که حرفش رو زد, نباید می ذاشتم فکر کنه  بغض کردم,باید سریع این گوله کیک ای که ته گلوم گیر کرده بود رو با اون قهوه ی تلخ می دادم پایین. بلافاصله هم لبخندی ضمیمه اش می کردم.

موقع خداحافظی ازم به خاطر تمام خاطرات قشنگ تشکر کرد،از آرامشی گفت که از بودن با من به دست اورده.منم تو گفتن این سبک جملات کم نذاشتم ولی الان یادم نمیاد که دقیقا چی گفتم.

تو راه برگشت سعی می‌کردم احساس قدرت کنم از این که عنان احساساتم دست خودمه و می تونم منطقی با همه چیز کنار بیام.از اولش قرار بود به آینده فکر نکنیم و به قول خودش:" من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست".  به برنامه ها و هدفهایی که داشتم فکر  کردم .طبق معمول یک اهنگ شاد گذاشتم و رفتم سمت ایستگاه مترو.

****

انقدر سریع اتفاق افتاد که باورم نمی شد! به خودم اومدم و دیدم دراز به دراز روی زمین افتادم و نمی تونم تکون بخورم یا شاید هم نمی خواستم که تکون بخورم,راستش رو بخواید, خودم هنوز شک دارم.

  نور مهتابی های سقف تو چشمم بود و نمی ذاشت چهره ی آدمهایی رو که کم کم داشتند دورم حلقه می زدند,خوب ببینم!  همه ی صداها رو کند  می شنیدم، به جز صدای موزیک زیر وخش خش دار  mp4 ام که همون نزدیکی ها زیر دست و پای مردم افتاده بود.زمان و مکان رو گم کرده بودم,وای خدای من اینجا چه خبره!؟

 زمان کش دار شده بود,احساس می کردم نصف روحم هنوز بالای پله هاست و جسمم پرت شده پایین! مردم بالای سرم، اون صحنه از فیلم ها رو تداعی می کردند که دوربین از زاویه توی قبر, آدمها رو در حال چشم دوختن به تابوت نشون میده...انقدر کله  های خم شده روم زیاد شد که فقط یک باریکه نور از لامپهای بالا سر به چشمم می رسید. من رو یاد تاریکی اون کافی شاپ و روشنی شمع روی میز انداخت. یک چیزهایی داشت یادم میومد.

 یک صدای سوتی تو مغزم می پیچید,خودم رو از اون بالا تصور کردم که یک دایره خون اطراف سرم ,روی زمین ریخته! به هر حال یک چیزی هست که این همه جفت چشم رو خیره کرده. داشتم جون می دادم به گمانم!  به عکس العملش بعد از شنیدن این خبر فکر می کردم.حتما به گوشش می رسه...به هرحال قبلش من حذف شده بودم, چه فرقی داشت !؟ من جزیی از کلکسیون تجربه های زندگیش بودم و از اولش قرار نبود  سرنوشت شریک اون بخش خاطراتش، براش مهم باشه!

یکی دستش رو از جیبش در میاره و به سمتم دراز می کنه,حتما می خواد کفاره بندازه,کمتر ازده هزار تومنی بندازه ,پا میشم میزنمش! اوه اوه چرا این دراز شدن دستش تموم نمی شه؟! حتما می خواد چشمهام رو ببنده!...

   لبهاش تکون می خوره,بعد از کلی دقیق شدن ,ناباورانه می شنوم که میگه "دستت رو بده دخترم",به همراه چند نفر دیگه بلندم می کنندویا بهتره بگم جمع ام می کنند,به نزدیکی صندلی که می رسیم با کمکشون می شینم.  حالا صدای پیرمردی که بهم آب قند میده رو می شنوم:"خدا بهت خیلی رحم کرد", حتی صدای خنده ی اون چند تا جوونک رو هم می شنوم.این دفعه به زور آب قند هم نمیشه دادش پایین... میزنم زیر هق هق!... پیرمرده میگه جاییت درد می‌کنه؟! با سر اشاره می دم آره ! بهونه‌ی خوبی دارم برای یک دل سیر گریه کردن.

...................................................................................................................

بی ربط نوشت:امشب نود داره! ریشه‌ی حس خفیف و پنهانی لج من نسبت به فوتبال بر‌میگرده به اون موقع که باباخان نذاشت "اوشین" ببینیم و فوتبال تکراری شب پیش رو نگاه کرد!